Bir topluluğa ait çobansız ve dağınık bir koyun sürüsü gece bir tarlada yayılır.
Tarla sahibiyle sürü sahibi arasında tartışma olur ve dava Hz. Davud’a intikal eder.
Hz. Davud, davarın kıymeti, zararın miktarına eşit olduğu için, onun tazminat olarak tarla sahibine verilmesine hükmeder.
Oğlu Hz. Süleyman ise, telafisi mümkün bir zarara telafisiz bir cezayı sert bulur. Sürünün bir yıllık intifa (sütünden, yavrularından, tüylerinden faydalanma) hakkının tarla sahibine, tarlanın da eski haline getirilmesi için sürü sahibine verilmesine ve yıl sonunda her ikisinin sahiplerine iadesine hükmeder.
Konuyla ilgili şu ayetler nazil olmuştur:
“…Hani bir defasında [Davud ile oğlu Süleyman] bir ekin konusunda hüküm veriyorlardı.
Şöyle ki: Geceleyin bir grup insanın koyun sürüsü ekin tarlasına yayılmış, zarar vermişti.
Biz de onların bu hükümlerine tanık oluyorduk. Biz çözümü ihtiva eden hükmü Süleyman’a bildirdik (Ona derin bir kavrayış verdik).
Bununla beraber, her birine bir hüküm ve bir ilim verdik…”
(Enbiya Suresi, 78-79)
