Neyse ki benim “askim” sizinkinden biraz farkli kiskanmiyor, seviniyorum O’nun asiklarinin sayisi arttikca. Çünki bence aşık olduğun şehirle konuşmanın en keskim yolu bu: aşkını O’nun size anlattıklarını, senin ona duyduklarını başkalarıyla paylaşmak. Tabi karşındaki de aşık olmalı aynı güzele ki seni anlasın. Benim de farklı bir kıskançlığım var, O’nu anlamayanların O’nu/ O’ndan konuşması… Öyle ki O’nu öven ama O’na layık olmadığını hissettiğim şarkı/şiir/nesir ne duysam içerliyorum.

Bu kadar sözün üstüne hiç gitmeyecek ama ben İstanbul’a bi kuma getirdim yalnız. Evet, Edinburgh… Nasil da geldi oturdu kalbime ve resmen bir sızı oldu içimde hatırladıkça burnumda tüten. Nesi var İstanbul’la kıyaslasam? Bu acımasız karşılaştırma da daha ringe çıkamadan mağlup. Ama evde gül gibi hanımı dururken bir Fettan a amansızca gönlünü kaptıran bir aşığın hali benimkisi. Birkaç günlüğüne olsun kendimi bi daha O’nun koynuna atacağım vakti, adeta fiziksel bir ihtiyaç gibi, tuz yalayıp da su içmeyi özler gibi özlüyorum. Neyse bu da bi yazı konusu…

İstanbul size neler anlattı dinlemek için sabırsızlanıyorum; eminim benim bunca yıldır yapmayı beklettiğim nice keşfi siz bu kısa birlikteliğinize sığdırmışsınızdır. Kaleminize sağlık abim; laf aramızda İstanbul da size boş değilmiş, samimiyizdir biz, benden saklamaz.

Allah dedenizin mekanını cennet eylesin inşaallah. Allah geride kalanlara sabır versin. Ölüm, ölen için mi yoksa kalanlar için mi daha zor bilemiyorum..

Kendiniz ağlamışsınız, bizi de ağlattınız. Boyle kanlı canlı misaller dinlemek onlarca evliya menkıbesi okumaktan daha etkili, daha ihtiyacımız olan şey bence.

Allah mekanını cennet etsin, burada tanışmak nasip olmadı öte de olsun, beni siz dedenizle tanıştırın inşallah tüm tasaların tükenmiş olacağı o sonsuzluk yurdunda.

Hocam, senin gibi güzel torunun yetismesinde cokca emegi olan güzel adama sonsuz tesekkürler.

Benim hayatımda, sayıları birkaç kişiyi geçmeyecek bazı arkadaşlarım oldu ki bunların yakınında bulunmak benim için bir “okul” vazifesi gördü. Hani bir keresinde sizinle Hz Musa ile Hızır (alehümüsselam) ın kıssasını okurken iki mübareğin birlikte yoluculuk yapmasına dikkatimizi çekmiş ve ilim öğrenmek için ders anlatma ve dinleme nin ötesinde ilim sahibiyle seyahate çıkmak vb yollarla birlikte hayattan kesitler yaşamanın öneminden bahsetmiştiniz… İşte öyle yukarda bahsettiğim bu insanların etrafında olmak benim için bir “okul” oldu, oluyor.

Rahatlıkla söyleyebilirim ki siz bu “okul arkadaşlar” arasında benim “Üniversite”msiniz. Size minnet duymak istemiyorum. Çünki ona bedel, “öğretildiğimiz” üzre, hasbel kader – iradenizin hakkını vermiş olmanız mahfuz – sizin öğretme benim de öğrenme konumunda oluşumu yaratan Hz Allah a şükretmem gerektiğini düşünüyorum ( Allah muvaffak etsin) . Ama herhalde yine O’nun nimeti hatırına/olarak size de bir teşekkür borcum var: teşekkür ederim.

Dersinizi dinlemeyi isterdim; birgün dinlerim de herhalde. Ama öğrencilerinizi kıskanmıyorum çünki ben zaten onlardan biriyim.

Salih